Ryzyko dysleksji- wstępna diagnoza przedszkolna

 

         Światowa Organizacja zdrowia zalicza specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu do zaburzeń rozwoju psychicznego, a szczegółowo do specyficznych zaburzeń rozwoju umiejętności szkolnych (F81). W ostatnich latach liczba dzieci z diagnozą dysleksji zwiększyła się. W tym roku, we Wrocławiu, co 6 uczeń w klasie VI posiadał opinię o dysleksji. Na ten wynik częściowo wpływają takie czynniki jak: coraz wyższy poziom świadomości nauczycieli i rodziców, wprowadzenie diagnozy przesiewowej w przedszkolach oraz szeroko rozwinięta pomoc psychologiczno-pedagogiczna w placówkach oświatowych. Symptomy ryzyka specyficznych trudności w czytaniu i pisaniu możemy zauważyć już w okresie przedszkolnym. Mówimy wtedy o dzieciach z obszaru ryzyka dysleksji.

W Przedszkolu nr 52  opracowałam i wraz z kadrą pedagogiczną realizuję ,,Program wczesnego wspierania dzieci 4 i 5 letnich z obszaru ryzyka dysleksji. W wieku przedszkolnym (3-5 lat) mogą wystąpić charakterystyczne objawy, które wskazują na ryzyko dysleksji. Są to :

·        Opóźniony rozwój mowy, trudności z wypowiadaniem złożonych słów, wadliwa wymowa.

·        Trudności z zapamiętywaniem wierszyków i piosenek, nazw, lub szeregów nazw, ich sekwencji (pór roku, dni tygodnia), trudności z przypominaniem sobie nazw przedmiotów.

·        Opóźniony rozwój ruchowy (utrudnione utrzymanie równowagi ), niechęć do zabaw ruchowych, trudności w samoobsłudze, niechęć do rysowania.

·        Posługiwanie się prawą i lewą ręką, mylenie prawej i lewej ręki,  problem
z określaniem kierunków.

·        Trudności w zapamiętywaniu i  w wypełnianiu więcej niż jednego polecenia
w tym samym czasie.

·        Słabe postępy w uczeniu się metodą globalną.

·        Szybka męczliwość uwarunkowana koniecznością włożenia większego wysiłku i koncentracji uwagi w wykonanie zadania.

·        Zaburzenia rozwoju funkcji wzrokowych: niechęć do zabaw percepcyjnych (puzzle, mozaiki, budowlane z klocków ,,lego”)

 

    W Przedszkolu nr 52 dzieci są badane przesiewowo Skalą ryzyka dysleksji dla 5-latków opracowaną przez M. Bogdanowicz. W  przypadku diagnozy zagrożenia specyficznymi trudnościami w nauce, kierujemy rodziców z dzieckiem na pogłębione badania do Poradni Pedagogiczno-Psychologicznej przy ul. Krakowskiej. Dzięki wczesnej interwencji możemy skutecznie objąć  wsparciem dzieci potrzebujące pomocy. Jeśli dziecko w wieku przedszkolnym ma trudności w czynnościach i zabawach, które wiążą się z mową, spostrzeganiem słuchowym i wzrokowym oraz  z ruchem, jest oburęczne w wieku 5-6 i pochodzi z rodziny, w której występowała dysleksja- to może być prawdopodobne, że będzie miało trudności w nauce czytania i pisania w okresie szkolnym.

    Wczesne wspomaganie rozwoju w przedszkolu polega na stymulowaniu funkcji, których rozwój jest opóźniony. Dzięki ćwiczeniom możemy zmniejszyć nasilenie trudności  edukacyjnych po przekroczeniu progu szkoły. Także dzięki uczestnictwu  w projekcie innowacji pedagogicznej realizowanej w naszej placówce, dzieci mają możliwość rozwijania wszystkich zmysłów. Systematyczne ćwiczenia metodą G. Domana i P. Dennisona powinny pobudzać i uruchamiać wszystkie drogi prowadzące informacje do mózgu. Dzięki takiej stymulacji dziecko jest wstanie wykorzystać z jednej strony dobrze rozwinięte zmysły, z drugiej natomiast ćwiczyć te obszary, które są słabiej rozwinięte. Dodatkowo także rodzice w domu powinni wspomagać rozwój swoich dzieci poprzez wspólną zabawę, oglądanie i omawianie z dziećmi  obrazków w książkach, codzienne czytanie, proszenie o streszczenie tego, co dziecko usłyszało ćwiczenie myślenia przyczynowo- skutkowego a także uczenie wyciszania się i dopuszczanie do nudzenia się ( jako momentu inicjującego twórcze myślenie).

   Rozwój ruchowy należy wzmacniać poprzez zachęcanie do samodzielności w samoobsłudze ( ćwiczenia w zapinaniu guzików, wiązaniu sznurowadeł w obuwiu, ubieraniu się) oraz w ćwiczeniu sprawności rąk (wycinanie, ugniatanie, nawlekanie koralików, urywanie kawałków papieru, rysowanie, zabawy manipulacyjne i konstruktywne).

   Pamiętać należy, żeby uczyć swoje dzieci znoszenia niepowodzeń z humorem i nadzieją na poprawę, mobilizować do wysiłku i za ten wysiłek nagradzać, rozumieć potrzeby, możliwości i ograniczenia swoich dzieci. Starać się być rodzicem życzliwym, cierpliwym i pogodnym w swoich wymaganiach.

 

Opracowała: Edyta Kędzierska

 

Literatura wykorzystana:

Marta Bogdanowicz „O dysleksji czyli specyficznych trudnościach w czytaniu i pisaniu”