Jak pomóc dziecku w adaptacji do przedszkola

 

Rozpoczęcie nauki w przedszkolu to dla dziecka ogromna zmiana i związane z nią przeżycie. Przygotuj swoja pociechę z wyprzedzeniem na nową sytuację, aby nie była zaskoczeniem czy szokiem.

Dowiedz się, jak wygląda porządek dnia w przedszkolu, do którego idzie Twoje dziecko – kiedy są posiłki, kiedy drzemka, kiedy spacer czy wyjście na plac zabaw. Aby uniknąć nagłej zmiany codziennej rutyny, na kilka tygodni przed planowanym pójściem dziecka do przedszkola wprowadź w domu podobny harmonogram zajęć. Budź też dziecko o godzinie, o której będzie wstawać do przedszkola. Dzięki temu oszczędzisz maluchowi dodatkowego stresu – nie będzie musiał adaptować się do zupełnie odmiennego rytmu dnia.

Powiedz dziecku o zmianach, jakie je czekająWytłumacz, po co jest przedszkole, po co dzieci tam chodzą i co się tam robi. Nie opowiadaj jednak zbyt wiele o tym, jak będzie, nie snuj konkretnych wizji. Nie zapewniaj, że będzie wspaniale, zwłaszcza, jeśli nie jesteś o tym przekonany. Takie zapewnienia mogą jedynie wzbudzić podejrzenia dziecka i wzmóc jego obawy.

Jeżeli do tej pory dziecko było z tobą nierozłączne, to moment pójścia do przedszkola może być dla niego ( i dla Ciebie) bardzo trudny. Dlatego ćwicz „rozstania” już wcześniej. Najpierw na krótki czas ( np. na godzinę ) zostaw pociechę u kogoś z rodziny. Następnie przedłuż nieco ten czas. Potem możesz umówić się na krótką wizytę u kolegi z piaskownicy  i zostawić dziecko pod opieką jego rodziców, dając mu przy tym możliwość zabawy z rówieśnikiem. Zawsze jednak żegnaj się z dzieckiem ( a nie znikaj, gdy jest czymś zajęte). Określ, kiedy wrócisz w sposób jasny dla dziecka, np.; gdy skończysz  oglądać  ‘bajkę’,. A nie ‘za godzinę'.

Wspieraj dziecko w jego samodzielności, unikaj wyręczania we wszystkim. Dzięki temu nauczy się wykonywać czynności, które pomogą mu w sprawnym funkcjonowaniu w przedszkolu. Bardzo ważna jest nauka czynności samoobsługowych – ubierania, rozbierania, korzystania z toalety, komunikowania otoczeniu swoich potrzeb oraz preferencji.

Odprowadzając dziecko do przedszkola, powinieneś maksymalnie skrócić rytuał pożegnania. Pomóż dziecku się przebrać, odprowadź do jego sali, pożegnaj się i wyjdź. Nie sprawdzaj, jak dziecko sobie radzi, zaglądając zza drzwi. Takie zachowanie jest przejawem Twojego własnego niepokoju. Nie obciążaj nim dziecka.

Jeżeli dziecko płacze, nie pozwól, by to zachwiało, Twoją pewnością siebie. Jeżeli ulegniesz i w tym momencie zabierzesz swoja pociechę do domu,  to przy następnej próbie odprowadzenia dziecka do przedszkola będzie jeszcze gorzej.  Maluch nauczy się, że dzięki łzom uniknie rozstania.

Gdy znikniesz z pola widzenia dziecka, będzie ono mogło skupić się na radzeniu sobie z emocjami i zaangażuje się w eksplorację otoczenia – zabawę  nowymi zabawkami, kontakty z kolegami itd. Jeżeli będziesz przedłużał rozstanie, maluch całą energię będzie kierował na próby uniknięcia trudnej sytuacji.

Nigdy nie stosuj manewru „ucieczki’ – nie zostawiaj dziecka bez pożegnania, licząc na to, że nie zauważy twojego zniknięcia. Maluch na pewno się zorientuje i może przeżyć taką sytuacje jak porzucenie. Zburzysz w ten sposób jego zaufanie i zachwiejesz poczuciem bezpieczeństwa.

Powiedz dziecku, kiedy odbierzesz je z przedszkola, podając punkt w czasie, który będzie dla niego łatwy do określenia ( np. „gdy skończycie popołudniową drzemkę„ lub gdy skończycie jeść podwieczorek”) Bezwzględnie dotrzymaj tej obietnicy, bo inaczej dziecko przestanie Ci wierzyć.

Na początku dobrze jest skrócić czas pobytu w przedszkolu, by ułatwić dziecku adaptację. Jeżeli to możliwe przez jakiś czas odbieraj dziecko np. po obiedzie. Ustal z nim, kiedy czas jego pobytu zostanie przedłużony i w dniu, gdy ma to nastąpić, przypomnij maluchowi, że od teraz będziesz po niego przychodzić np.. po podwieczorku.

Jeżeli dziecko płacze przy rozstaniach np. z mamą, dobrze jest jeśli inna bliska osoba ( tata, ciocia, babcia) będzie je przez jakiś czas odprowadzać do przedszkola. W okresie adaptacji wsparciem dla dziecka może być zabranie do przedszkola jakiegoś przedmiot, który daje malcowi poczucie bezpieczeństwa ( ulubiona maskotka,  zdjęcie, szal mamy).

Wspieraj dziecko w radzeniu sobie z emocjami, które w tym trudnym dla niego okresie mogą być bardzo silne. Pamiętaj, ze lęk, niepokój, czy żal rozstania są w tej sytuacji czymś naturalnym. Dlatego nie zaprzeczaj tym uczuciom, unikaj stwierdzeń „tylko nie płacz”, „ przecież przedszkole jest super!”, jeżeli widzisz, że nie jest to zgodne z tym, co dziecko w tej chwili przeżywa. Powiedz lepiej „zdaje się, że się trochę boisz”, chyba jest ci smutno” itp. Jeżeli zaakceptujesz negatywne uczucia dziecka, maluch szybciej się z nimi upora.

Nie porównuj dziecka z rówieśnikami czy starszym rodzeństwem. Nie mów ”popatrz Jasiu nigdy nie płacze w przedszkolu”. Każde dziecko może mieć inne tempo adaptacji i w inny sposób reagować emocjonalnie na różne sytuacje, więc porównania nie maja sensu, a są dla malucha krzywdzące.

Odbierając dziecko z przedszkola, nie zasypuj go od razu pytaniami: no i jak było?, jak ci się podobało?, płakałeś?, co robiłeś?. Takie pytania mogą niepotrzebnie zestresować malucha. Lepiej będzie, jeśli zwyczajnie ucieszysz się na jego widok, przytulisz i zaproponujesz cos miłego, co moglibyście wspólnie porobić, a dziecko samo zacznie opowiadać. Pierwszego dnia, odbierając je z przedszkola, możesz podarować mu jakiś drobiazg (jako nagrodę, a nie jako formę przekupstwa, na zasadzie „jeżeli zostaniesz w przedszkolu, to kupię Ci zabawkę”).

 

 

                                                                                                Łachman Iwona, Ewa Kusza